و شيخ أبى العباس در موجز « 1 » ، شايد از بابت تسميه شىء باشد به اسم مجاور . مجملا تشكيكى در وجوب سجده در سور أربع مذكوره نيست ، و اجماع علماى شيعه بر اين منعقد است ، و أخبار از ائمه طاهرين صلوات اللَّه و سلامه عليهم أجمعين بر اين مطلب مستفيض است ، بلى در كتاب خلاف نقل خلاف از أهل خلاف شده به اين معنى كه شافعى منكر وجوب در جميع سجودات قرآن و قائل به استحباب آن شده حتى در سور أربعهء مذكوره ، تشكيكى در ضعف آن نيست ، مجملا شبهه‌اى در وجوب سجود در سور أربع و در حصر سجود واجب در اين چهار موضع نيست . و أما سجودات مستحبه ، پس معروف ما بين أصحاب در يازده موضع است : اول - در سورهء اعراف . دوم : در سورهء رعد . سوم : در سورهء نحل . چهارم : در سورهء بنى اسرائيل . پنجم : در سورهء مريم . ششم : در سورهء حج . هفتم : باز در سورهء حج . هشتم : در سورهء فرقان . نهم : در سورهء نمل . دهم : در سورهء ص . يازدهم . در سورهء اذا السماء انشقت . تشكيكى در مراتب مرقومه نيست ، لكن مناسب در اين مقام تنبيه بر چند مطلب است : اول : در بيان سبب سجده و محل آن است در سجودات واجبه ، پس مىگوئيم : موجب سجده در سورهء اقرء باسم ربك و سورهء و النجم قرائت آيه آخر است در هر دو سوره مثلا ، و در سورهء الم تنزيل قرائت اين آيه است * ( إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنَا الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِها خَرُّوا سُجَّداً وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ ) * و محل سجده بعد از فراغ از قرائت آيه است در هر يك از سه سورهء مذكوره ، و اشكالى در اين نيست . كلامى كه هست در موجب سجده است در حم تنزيل و همچنين در محل

--> « 1 » موجز ابن فهد ص 82 .